امشب ؛ از هر کجای این دنیای بزرگ که در بزنی

صاحبخانه برای استقبال می آید

با طبقی از آرزوهایی کــه می خواهی

پس از بزرگ ، چیزهای کوچک نخواهیم .
. .

پی نوشت:

امشب را در کنار ثانیه ها آمین گوی آرزوهایت می شوم

آرزویم را دعا کن . .
.

در شب آرزوها بعد از نماز عشا آرزوی دل امام غریبمان را تمنا میکنیم 

همه با هم همراه شویم

 ܓ✿ 100 صـلواتــ

ܓ✿خـوانــدن دعــای فـرج

ܓ✿5 بـار خـوانـدن دعـای سلـامتــی امـام زمــان

 ܓ✿40 بـار دعــای "الـلهـم عـجــل لـولیکــ الـفــرج"الـــتمـــاس دعـــا

وقتی میگویم برایم دعا کن یعنی دیگر کاری از دست خودم برای خودم بر نمی آید

یعنی دیگر کم اورده ام

پس برایم دعا کن ...

یا اله العاصین ...

این الرجبیون؟

وقتی میگم برام دعا کنین یعنی کم آوردم

یعنی دیگه کاری از دست خودم برای خودم بر نمی آید

پس دعام کنین ....

پی نوشت:

اگه از بازدیدکننده های بامعرفت وعده گاه بودید میدونید که یه مدته به جای اینکه مثل قبلا هر روز مطلب جدید بذارم هفته ای یکبار هم نمیام مطلب بذارم ..

راستش دستم همراهی نمیکنه

بخاطر همین میگم دعام کنین ...

آن چه می خوانید ، برشی است از خاطرات سال های عشق و آتش:
تا به حال غصه دار و غمگین ندیده بودمش. همیشه دندان های صدفی سفید فاصله دارش از پس لبان خندانش دیده می شد. قرص روحیه بود! نه در تنگناها و بدبیاری ها كم می آورد و نه زیر آتش شدید و دیوانه وار دشمن. یك تنه می زد به قلب دشمن.

اسمش قاسم بود. پدرش گردان دیگر بود. تره به تخمش می رود، قاسم به باباش. هر دو بَشاش بودند و دل زنده. خبر شهادت دادن به برادر و دوستان شهید، با قاسم بود.

- سلام ابراهیم. حالت چطوره؟ دماغت چاقه؟ راستی ببینم تو چند تا داداش داری؟

* سه تا، چه طور مگه؟

- هیچی! از امروز دو تا داری. چون داداش بزرگت دیروز شهید شد!

* یا امام حسین!

به همین راحتی! تازه كلی هم شوخی و خنده به تنگ خبر می بست و با شنونده كاری می كرد كه اصل ماجرا یادش برود. هر چی بهش می گفتم كه: "آخر مرد مؤمن این چطور خبر دادن است؟ نمی گویی یك هو طرف سكته می كند یا حالش بد می شود؟ "

می گفت: "دمت گرم. از كی تا حالا خبر شهادت شده خبر بد و ناگوار؟! "

*منظورم اینه كه یك مقدمه چینی، چیزی...

- یعنی توقع داری یك ساعت لفتش بدم؟ كه چی؟ برادر عزیزتر از جان! یعنی به طرف بگویم شما در جبهه برادر دارید؟ تا طرف بگوید چطور؟ بگویم: هیچی دل نگران نشو. راستش یك تركش به انگشت كوچكه پای چپش خورده و كمی اوخ شده و كلی رطب و یابس ببافم و دلش را به هزار راه ببرم و بعد از دو ساعت فك تكاندن و مخ تیلیت كردن خبر شهادت بدهم؟ نه آقاجان این طرز كار من نیست. صلاح مملكت خویش خسروان دانند! من كارم را خوب فوت آبم. "

نرود میخ آهنین در سنگ! هیچ طور نمی شد بهش حالی كرد كه... بگذریم. حال خودم معطل مانده بودم كه به چه زبان و حسی سراغ قاسم بروم و قضیه را بهش بگویم. اول خواستم گردن دیگران بیندازم. اما همه متفق القول نظر دادند كه تو - یعنی من - فرمانده ای وظیفه من است كه این خبر را به قاسم بدهم.

قاسم را كنار شیر آب منبع پیدا كردم. نشسته و در طشت كف آلود به رخت چرك هایش چنگ می زد. نشستم كنارش. سلام علیكی و حال و احوالی و كمكش كردم. قاسم به چشمانم دقیق شد و بعد گفت: "غلط نكنم لبخند گرگ بی طمع نیست! باز از آن خبرها شده؟ " جا خوردم.

- بابا تو دیگه كی هستی؟ از حرف نزده خبر داری. من كه فكر می كنم تو علم غیب داری و حتی می دانی اسم گربه همسایه چیه؟

رفتیم و رخت ها را روی طناب میان دو چادر پهن كردیم. بعد رفتیم طرف رودخانه كه نزدیك اردوگاه بود. قاسم كنار آب گفت: "من نوكر بند كفشتم. قضیه را بگو، من ایكی ثانیه می روم و خبرش را می رسانم. مطمئن باش نمی گذارم یك قطره اشك از چشمان نازنین طرف بچكه! "

- اگر بهت بگویم، چه جوری خبر می دهی؟

*حالا چی هست؟

- فرض كن خبر شهادت پدر یكی از بچه ها باشد.

* بارك الله. خیلی خوبه! تا حالا همچین خبری نداده ام. خب الان می گویم. اول می روم پسرش را صدا می زنم. بعد خیلی صمیمانه می گویم: ماشاءالله به این هیكل به این درشتی! درست به بابای خدابیامرزت رفتی!... نه. اینطوری نه.
آهان فهمیدم. بهش می گویم ببخشید شما تو همسایه تان كسی دارید كه باباش شهید شده باشد؟ اگر گفت نه. می گویم: پس خوب شد . شما ركورد دار محله شدید، چون بابات شهید شده!... یا نه. می گویم شما فرزند فلان شهید نیستید؟ نه این هم خوب نیست. گفتی باید آرام آرام خبر بدم. بهش می گویم، هیچی نترس ها. یك تركش ریز ده كیلویی خورد به گردن بابات و چهار پنج كیلویی از گردن به بالاش را برد ... یا نه ....

دیگر كلافه شدم. حسابی افتاده بود تو دنده و خلاص نمی كرد.

- آهان بهش می گویم: ببخشید پدر شما تو جبهه تشریف دارن؟ همین كه گفت: آره. می گویم: پس زودتر بروید پرسنلی گردان تیز و چابك مرخصی بگیرید تا به تشییع جنازه پدرتان برسید و بتوانید زودی برگردید به عملیات هم برسید! طاقتم طاق شد. دلم لرزید. چه راحت و سرخوش بود. كاش من جاش بودم. بغض كردم و پرده اشكی جلوی چشمانم كشیده شد. قاسم خندید و گفت: "نكنه می خوای خبر شهادت پدر خودت را به خودت بگی؟! اینكه دیگه گریه نداره. اگر دلت می خواد خودم بهت خبر بدم! " قه قه خندید.

دستش را تو دستانم گرفتم. دست من سرد بود و دست او گرم و زنده. كم كم خنده اش را خورد. بعد گفت: "چی شده؟ " نفس تازه كردم و گفتم: "می خواستم بپرسم پدرت جبهه اس؟! " لبخند رو صورتش یخ زد. چند لحظه در سكوت به هم نگاه كردیم. كم كم حالش عادی شد تكه سنگی برداشت و پرت كرد تو رودخانه. موج درست شد. گفت: "پس خیاط هم افتاد تو كوزه! " صدایش رگه دار شده بود. گفت: "اما اینجا را زدید به خاكریز. من مرخصی نمی روم. دست راستش بر سر من. " و آرام لبخند زد. چه دل بزرگی داشت این قاسم.

مادر شهید می‌گفت آخرین باری که علی می‌خواست برود آمد به دست و پای من افتاد.
- مادر تو پنج تا پسر داری، اگر یکی را خمس ندهی فردا جواب حضرت زهرا(س) را چه می‌دهی!؟
با این حرف علی دیوانه‌وار گریه می‌کردم.
- علی جان برو طاقت ندارم.
وقتی پیکر علی را بعد از دو هفته آوردند خیلی آرامش داشتم.
پیکر علی را تحویل گرفتیم.
- یا حضرت زهرا(س) حالا از من راضی شدی؟...

می خواستم بنویسم از همت
همه چیز به ذهنم رسید و هیچ چیز روزنامه خوندم , نت سر زدم , یاد سی دی هایی افتادم که از شهدا داشتم , یاد وصایا , یاد عکس های شهدا ولی هیچ چیز ...
به راستی من , تو , ما چه میدانیم از شهدا ؟
ادعا داریم یا بهتر بگویم نوک پیکان رو به طرف خودم بگیرم ادعا دارم که دوستدار شهدایم , مدیون هستم , قدرشان را می دانم به راهشان ره می پویم ولی کو ؟
کجاست ؟
چه نمک شناسی ؟
چه اعتقادی ؟
چه دوست داشتنی ؟
تو بگو بنویس ده خط از همت
تو بگو بنویس یک سطر از باکری
تو بگو بنویس یک جمله از متوسلیان
بنویس یک کلمه از ...
هیچ و دیگر هیچ
گاهی می خواهم به حال خودم زار بزنم می خواهم سر خودم داد بکشم فریاد بزنم و بگم بس نیست این همه ادعا ؟
به دیگران خرده می گیری ؟
از ناملایمت های جامعه می گی ؟
غم عالم تو دلت می شینه وقتی یه فرشته بد جور و نافرم تو خیابون می بینی ؟
بغض راه گلویت را می گیرد وقتی به مزار شهدا می ری و اینهمه معطر بودن آسمونشون را حس می کنی و باز هم از غفلت بازماندگان در حیرت می مونی ؟
اشکت سرازیر میشه وقتی نامه هایی مثل نامه زهرا به پدرشهیدشو را می شنوی ؟
عصبانی می شی وقتی امثال امیر حسین ها جسورانه حرفهای نسل سومی ها رو چشم تو چشم مسولان بنیادها و سازمانها می گن ولی اونها هنوز .... ؟
قاطی می کنی وقتی می بینی خیلی بی تفاوت به مقدساتت توهین می کنن ؟
خب خودت چی ؟ خودت چیکار کردی ؟ خودت چه گلی زدی به سرشون که دیگران نزنند ؟
خودت چقدر رعایت کردی ؟ یعنی تو نمیدونی یه شهید چی گفته ؟ چی میخاد ؟
چه وصیتی به تو و امثال تو داشته ؟
چرا میدونی همه رو می دونی
ولی تو خودتم تو راسته همون خرده گیرایی .
اینها همه مثل یه فیلم از جلوی نظرم رد شد
به یکباره دلم گرفت
چقدر غریب بودند در میان این همه شناسنامه که از این گوهران تابناک ساختیم
چقدر دور و گمنام بودند
چقدر تنها بودند
شنیده بودم که عاشقان غریبند وگمنام و تنها
فقط یک چیز به ذهنم می رسد که بگویم
عاشق
عاشقان ناب
عاشقان واقعی
عاشقان عشق
عاشق شدند و کشته شدند و بهای خونشان را از عاشق کش خود گرفتند .

حکایت آدم های جنگ، حکایت انسان هایی است که شاید رفتار و گفتارشان در چهارچوب عقل ابزاری بشر امروزی نمی گنجید و نوع نگاه و دریچه ای که آنها از زاویه آن به پیرامون خود می نگریستند، شاید اکنون برای خیلی از ما نامفهوم و حتی در تناقض با عقل و منطق جلوه کند، با این همه اما، شاید تنها صفای درون، پاکی، زلالی، خلوص و اعتقاد راسخ به هدف که رستگاری را برایشان به ارمغان آورد، بتواند دلیل و برهان قاطعی باشد برای ما، تا بفهمیم آنها را و تلاش کنیم تا بشویم آن گونه که آنها بودند.

حاج محمود هدایت پناه، یکی از همین آدم هاست که روایتی هر چند کوتاه از زندگی او، شاید تلنگری باشد برای همه ما که بدون شک غافلیم و در خسران... .

نخست:
حاج محمود هدایت پناه، بوی عملیات را كه می‌شنید، كار كشاورزی را رها می‌كرد و یكراست خودش را به لشكر می‌رساند.
فرقی هم نمی‌كرد كه چند تا از بچه هایش در لشكر باشند. می‌گفت:
به من چه؟ احمد و مهدی و علیرضا و محمدرضا و غلامرضا برای خودشان به جبهه می‌روند، من هم برای خودم. هیچ كس هم نمی‌تواند من را به شهر برگرداند.

احمد، پدرش ـ حاج محمود ـ را در آغوش گرفته است و می‌بوسد

یك دنده بود. تازه از موی سفیدش هم خجالت می‌كشیدیم و تسلیم اصرار و قاطعیتش می‌شدیم.
دوم:
مرحله دوم عملیات بدر بود كه احمد را در كنار پدرش حاج محمود دیدم. سلام كردم.
با گرمی پاسخم دادند و احمد از من خواست تا بین آنها قضاوت كنم.
سپس ادامه داد: من فرمانده توپخانه لشكر هستم و بنا بر فتوای حضرت امام، اطاعت از فرمانده واجب است، ولی پدرم كه یكی از نیروهای من است، از من اطاعت نمی‌كند و هر چه به او می گویم كه نباید به خط مقدم برود، نمی‌پذیرد.
حاج محمود دیگر طاقت سكوت نداشت. با دستپاچگی گفت: آقا سید! مگر اطاعت از پدر واجب نیست؟ من می‌گویم باید به خط مقدم بروم ولی احمد قبول نمی‌كند.
اصلا تو بگو آیا ایستادن در برابر پدر، گناه نیست؟
مات و مبهوت مانده بودم. پدر و پسر مانند دو كودك با هم جر و بحث می‌كردند و از من قضاوت می‌خواستند.
هر دو را در آغوش گرفتم. صورت هایشان را بوسیدم و گفتم: من كه گیج شدم.
شما خودتان با هم كنار بیایید.

حاج محمود و احمد در میان رزمندگان اسلام

سوم:
حاج محمود تا پایان جنگ تحمیلی در جبهه‌ها ماند و شهادت احمدش در عملیات كربلای 5 و غلامرضایش در عملیات والفجر10 و بارها مجروحیت خود و دیگر فرزندانش او را از جبهه جدا نكرد. سال 1388 بود كه حاج محمود هدایت پناه ـ كشاورز و رزمنده دفاع مقدس ـ بر اثر عوارض شیمیایی و مجروحیت های پی در پی به دیدار شهیدانش شتافت... .

چهارم:

مدت هاست كه همسر او و مادر دو شهیدش، وقتی دلش می‌گیرد بر مزار آنها می‌رود و با آنها درد دل می‌كند؛ مادری كه در شهادت فرزندانش می‌گفت:
همه خانواده ام قربان امام خمینی...

سر سفره عقد نشسته بودیم، عاقد که خطبه را خواند، صدای اذان بلند شد..
حسین برخاست، وضو گرفت و به نماز ایستاد، دوستم کنارم ایستاد و گفت::
این مرد برای تو شوهر نمی شود.
متعجب و نگران پرسیدم:
چرا؟ گفت:
کسی که این قدر به نماز و مسائل عبادی اش مقید باشد، جایش توی این دنیا نیست

«شهید حسین دولتی»